Tida flyr..

..og ho flyr altfor fort!

Det er i grunnen mykje sant i desse gamle ordtaka, som vi brukar i daglegtalen utan å eigentleg tenkje over kva dei betyr. Men tida flyr verkeleg. Ikkje at ho har vengjer og sånn, men for min del kjennest det i alle fall ut som om tida går i 100 km i timen, medan eg prøvar å fylje med så godt eg kan i gangtempo.

Om to veker er eg faktisk ferdig og uteksaminert i mitt fyrste fag på Universitetet. Forutsett at eg står då. Men det satsar vi på! I dag har eg vore flink student, og lest på eksamenspensum i heile seks timar! Trass i at eg berre fekk dekt ein brøkdel av pensum på dei seks timane, så synest eg heldigvis at det er kjekt og interessant. Er så utruleg glad for at eg har ei oppriktig interesse for faget. Trur eg hadde vore skulelei allereie dersom eg ikkje hadde synest at det var interessant!

Men attende til tid. Er det berre meg, eller har dei fire siste åra gått som ein vind? Eg hugsar til og med kva eg hadde på meg fyrste dagen på vidaregåande. Hadde eg ikkje visst betre, hadde eg trudd at det var berre for nokre månader sidan. Eg byrjar til og med å føle meg gammal. Det er litt gale, i ein alder av 20 år. Men eg kan ikkje nekte for at då det ikkje var nok lys til å ha på bursdagskaka mi, då kjende eg meg rett og slett gammal.

Men over til noko anna. Eg gler meg til jul! Og så gler eg meg til å vere heime litt, sånn generelt. Skal heim fyrste veka i november, og sjølv om det enno er ei stund til, så kjem nok november fort nok. Kjenner at eg mista all inspirasjonen til å skrive no. Sikkert fordi ej har skrive fem a3-sider idag, fulle med stikkord, parantesar, strekar og anna tull. Eg har nemleg funne ut at det er lurt å skrive tankekart. Om det er effektivt veit eg ikkje, det får vise seg på eksamen. Så eg trur det får vere nok for denne gong.

Fred ut, heimegut!

Kvardagen som student!

Ja, no er eg altså i gong med min studentkvardag, som går ut på mykje kaffi, mykje bøker og mykje interessante tema. Det har enno ikkje gått heilt opp for meg at eg faktisk kom inn på jussen, sjølv om det strengt tatt burde ha gjort det for ei stund sidan. Sidan eg byrja har eg rukke mykje. Blant anna å ha ei aldeles fantastisk og energitappande fadderveke med utallige spanande arrangement. Fadderveka til jussen er berykta i Bergen for å vere den beste, noko eg absolutt kan seie meg einig i. Trass i at eg ikkje var med på absolutt alle arrangementa, låg eg rett ut på slutten av veka, med skallebank og gnagsår. Men det var utvilsamt verdt det Med 80-talsfest, jungelfest, Feliz, Metro, Klar Bar og homecoming var veka ein absolutt suksess.

Eg oppdaga ganske kjapt at eg kjem til å bruke store delar av året på å lære meg nye namn og andlet. Det er slett ikkje berre berre å gå i “klasse” med nesten 400 andre, og slett ikkje å lære namna til alle. Eg kan vel i grunnen bære gi opp på det med ein gong, men eg skal gjere eit godt forsøk før eg gir meg

Skulestart var 10.august, og allereie 11.august var vi i gong med forelesningar i Ex.fac. Dersom ex.fac. ikkje seier deg noko, så er det den juridiske forprøva som alle studentar må avlegge. No har vi også byrja på ex.phil., og eg synast i grunnen begge kursa er interessante, sjølv om eg ikkje klarer vise den største entusiasmen heilt enno. Det er nemleg ikkje berre lett å gå frå den bekymringsfrie kvardagen på folkehøgskule, til å bli kasta inn i eitt av dei tyngste studia på marknaden. Men eg har lova meg sjølv å ikkje klage, det er trass alt dette eg har drøymt om sidan eg var 8 år og såg Matlock på TV.

Det som skil jussen frå andre studie er mengda obligatorisk undervisning. Vi har forelesningar kvar dag, og i tillegg er det venta av oss å jobbe sjølvstendig opp til 40 timar i veka. Eg hadde i utgangspunktet store ambisjonar om å skaffe meg jobb, men etter god rettleiing av fadderane mine og eigne vurderingar, har eg bestemt meg for å drage det ut så lenge eg kan. Studiet i seg sjølv er nemleg ein fulltidsjobb, i alle fall til eg kjenner meg trygg på at eg er disiplinert nok til å takle ein deltidsjobb i tillegg.

Akkurat no sit eg fint plassert i kantina på Dragefjellet, og kan nyte utsikta over sjøinnfartsvegen til Bergen, på ein sjeldan men høgt verdsett solskinsdag i Bergen. Ironisk nok ligg lovsamlinga ved mi høgre hand, ei bok som allereie er flittig i bruk. Eg har til og med funne lover som eg kan bruke som argument i dagleglivet allereie. Berre vent til naboen bestemmer seg for å klippe plen på ein søndag når eg sit utandørs for å nyte fridagen min igjen!

Men dette får vere nok for denne gong, forelesningane kallar!

Er det mogleg?

Når folk har spurt meg om kva eg skal til hausten, så har svaret vore omtrent slik : “Eg har søkt jus på Universitetet i Bergen, men eg kjem ikkje inn, så det vert nok eit årsstudium..”

For eg var nemleg sikker. Heilt 100 % sikker. På at eg ikkje kom til å kome inn. Men så gjorde eg det likevel! Ja, du las rett, eg har no takka ja til ein plass på mastergradsprogrammet i rettsvitskap på Universitetet i Bergen!

EG ER OVERLUKKELEG!

Mykje å sjå fram til!

Sola skin, varmen har vore nesten for varm den siste veka og sommaren er her for fullt! Trass i at eg ikkje skal på nokon større ferietur i år, så har eg mykje å sjå fram til

Etter å ha jobba frå 10.juni, skal det verte godt me ei ferieveke, men veke 29 blir alt anna enn avslappande, og eg likar det! Før eg byrjar på ferien, får eg besøk av Aimi frå folkehøgskulen, og eg gler meg kjempemykje til å sjå henne igjen! Det blir fort eit sakn når folk som du er van med å sjå kvar einaste dag, plutseleg vert borte. Så no har eg ikkje sett Aimi sidan midten av mai, og ser fram til gjensynet Ho skal vere på Sunnmøre til torsdag, og etter tidlegvakta mi på fredag går eg ut i ei velfortent ferieveke.

Rett etter jobb på fredag skal eg reise til Ålesund for å sjekke trykket på den årlege båtfestivalen. Trur det kan verte ei helg full av liv og røre! Kjem nok til å pakke med meg ein del saker og ting, for etter eg reiser til Ålesund, kjem eg ikkje heim før søndag i veke 29. Etter å ha sjekka trykket på båtfestivalen i Ålesund saman med Jeanette og diverse andre, tek eg med meg litt av bagasjen vidare til Breim på søndagen, der eg skal besøke Eirin frå fhs Resten av bagasjen legg eg igjen i bilen til Jeanette, for tirsdag kjem ho til Breim og plukkar meg opp, og vi fortsett ferda mot det store Vestland! Vi skal nemleg på roadtrip til Bergen

I Bergen skal eg shoppe meg sliten på Ikea, for ferien i år vert via til å møblere rommet mitt i leiligheita der eg skal bu dette året. Tirsdag morgon brakar det altså laust, og vi satsar på å vere framme i Bergen ganske tidleg på dagen. Fyrst skal vi innom folkehøgskulen, der eg må hente ei kasse eller to som står lagra på loftet. Deretter må vi navigere oss fram til leiligheita ( takk gud for GPS ) på Landås, der vi skal vurdere størrelsen på rommet før vi køyrer til Åsane. Der ligg Ikea og ventar på meg og pengane mine! Etter å ha svidd av heile fyrste løna mi på møblar, returnerer vi til sentrumsområdet, der vi skal tilbringe natta hos Aimi på Nattlandsfjellet( i og med at eg ikkje har seng kan det bli komplisert å skulle sove i leiligheita på Landås, og nok ein gong; takk gud for GPS! ) Onsdag går med til å montere og skrue saman møblar, dersom Ikea-folka har fått levert varene. Om vi er praktisk anlagte nok til å meistre det, er ei anna sak. Torsdag skal vi ha ein kosedag, og ein aldri så liten tur på byen. Må nesten sjekke om utelivet for 20-åringar er noko tess

Fredag eller laurdag (kjem an på vêret og ymse andre forhold) vender vi nasen nordover igjen, og cruisar i Mazdaen til Jeanette ut av Bergen. Målet er Stryn, der Malene sit og ventar på oss med ei hytte til disposisjon! Søndagen set vi oss i bilen igjen, og ferda går heim etter ei veke full av kos og køyring! EG GLER MEG

Lenger fram enn dette har eg ikkje oversikt over kva som skjer, men eg er sikker på at det vert nokre herlege veker til før eg på nytt vender nasen mot Bergen for godt

Ha litt respekt!

Ein kan lett spørje seg sjølv ; når skal nok vere nok når det gjeld dødsulukker på Sunnmøre? Siste året har vore kraftig prega av lokale og besøkjande på Sunnmøre som har mista livet på tragisk vis. Siste ulukka har vore over alt på nyhendene siste dagane, eg snakkar då om den forferdelege ulukka i Eiksundsambandet, der fem menn mista livet. Og ja, eg har sett eitt ord i kursiv, for etter å ha lest ei rekkje bloggar i samband med artiklane i VG si nettavis, så kjende eg at eg vart så provosert av kva enkelte kan få seg til å skrive, at eg må berre få irritasjonen ut av systemet.

Det finst nemleg menneske her i landet, som er så blotta for empati og medkjensle at eg vert mildt sagt sjokkert av å lese innlegga som dei legg ut, linka direkte opp til artiklane på VGnett og andre nettaviser, der dei anklagar sjåføren i den eine bilen for å vere avskum, drapsmann, sjølvmordførar og det som verre er. Og dette utan å vise eit snev av medkjensle for familien som sit att, og som vert utsett for at deira son, bror eller kompis, vert anklaga for å vere mordar, kun eit par døgn etter at han vart riven frå dei!

Eg kunne lett ha skrive side opp og side ned i kommentarfelta til desse bloggarane, der eg kunne anklage dei for å vere kalde og egosentriske idiotar, men det hadde ikkje gjort saka noko betre. Fann ut at det fungerar betre for meg å skrive mitt eige innlegg, om korvidt sjåføren av Mercedesen er ein kaldblodig mordar som med overlegg og vitande vilje tok livet av han som kom i møtande retning, eller korleis stoda eigentleg er.

For slik er saka, i mine auge. Det som hende i Eiksundtunnelen no søndag var ei ulukke, uavhengig av kor fort den eine sjåføren har kjørt. Klart er det uansvarleg å køyre fort, men betyr det at alle som køyrer fort på vegane i Noreg er kaldblodige mordarar som berre ventar på ein stakkar i motgåande køyreretning som han eller ho kan ta livet av?  Nei, eg trur ikkje det.

Kvar dag køyrer det i gjennomsnitt 1000 bilar gjennom Eiksundsambandet. Kor mange av dei held fartsgrensa? Eg har køyrt den tunnelen eit ukjent antal gongar sjølv, seinaste på den skjebnesvangre søndagen i forrige veke, og eg veit av erfaring, at nåla forflyttar seg kjapt over 100 km/t, sjølv utan å vere i nærleiken av gasspedalen. Og kva veit vi? Kanskje ville føraren teste kor fort bilen kunne gå, noko som ville vere dumt og uansvarlig, men ingen kan påstå at han gjorde dette fordi han visste at i møtande køyreretning kom det ein mann frå Ulsteinvik som han planla å ta livet av. Eller kanskje var han uoppmerksam i eit halvt sekund, idet han kasta blikket på kompisen ved sida av han som nettopp hadde fortalt ein vits, og så var det alt som skulle til. Gjer det han til ein kaldblodig mordar? NEI!

Difor vert eg så vanvittig provosert over ignorante betrevitarar som sit heime i sofaen og legg ut i det vide og det breie om for ein grusom drapsmann som tok livet av seg sjølv og fire andre den kvelden. Eig dei ikkje sosial intelligens?  Kva tid vart det opp til dei å spekulere i kva som var årsaka til ulukka, når sjølv politiet ikkje kan slå fast at årsaka til ulukka var farta? La etterforskninga vere opp til politiet, og la dei etterlatne få sørgje i fred.

Kvil i fred.

Gladmelding X 2

Jaja, nok ein gong tok det si tid før eg kom på bloggen min igjen, men betre seint enn aldri

Avslutninga på fhs-året var faktisk like grusom som eg hadde mistenkt, om ikkje verre. Det vart reine tårefestivalen (som pappa ville ha sagt), og eg saknar altfor mange som har vore ein del av livet mitt siste året. Det er heldigvis ei god trøyst at sikkert 70 % av elevane frå Frekhaug skal til Bergen, og det skal også mange av dei andre venane mine, så det blir nokre sosiale år framover!

Etter avslutninga på skulen har eg berre gått heime og vasa. Har ikkje hatt noko fornuftig å gjer, utanom å vaske og rydde og lage middag. Gladmelding 1 : Men no har eg endeleg fått byrja på jobb, som for øvrig er på grøn avdeling på Herøy sjukeheim! Må ærleg innrømme at eg var lite gira på å jobbe i helsevesenet i utgangspunktet, men jobben har vist seg å vere mykje kjekkare enn forventa

Gladmelding 2 : Og heldigvis, “so e ej no i den heldige situasjon å konne meddele dåkke”(for å sitere Kjell “Kjellen” Bigseth) at eg har endeleg, etter månader med leiting, funne meg plass å bu i Bergen til hausten! Og ikkje nok med at eg har funne meg plass, men eg skal bu i ei kjempefin leiligheit som eg skal dele med ein person som eg allereie kjenner! Nemleg Ingrid som eg gjekk på vidaregåande med! Gler meg som ein hest (Ja, eg veit at hestar sikkert ikkje har for vane å gle seg til veldig mykje, så vidt eg veit, men det er kraftuttrykket mitt ) Eg var så ubeskriveleg lei av å ringe eller sende mail på utallige leiligheiter og hyblar som allereie var utleigde,  og akkurat då eg var på randa til å gi opp, skreiv Ingrid på Facebook og lurte på om nokon kunne tenkje seg å bu med henne! Det er sjeldan eg har skrive so fort som eg gjorde då! Og no i kveld gjorde vi avtale om at eg skal bu saman med henne Det lyfta mildt sagt ganske mange kilo frå børa på skuldrane mine.

Utover det så har eg vel ikkje så mykje anna å meddele! Så til neste gong (som sikkert vert om nokre månader), fred ut heimegut!

Litt om avskjed og nye epokar i livet

Ja, no er dagen snart komen. Den dagen då eg skal stå på skuletunet og sei ha det bra til dei 147 fabelaktige medelevane mine på Nordhordland folkehøgskule. Eg har i grunnen mest lyst til å hyle, klamre meg fast i kva enn eg måtte få tak i og stritte intenst imot når eg må forlate staden som har vore heimen min dei siste ni månadene. Det er rart med det, at eg skulle verte så utruleg glad i rommet mitt, som ikkje kan vere større enn rundt 10 kvadratmeter. Ein får knapt plass til to, men eg har  skvist inn både åtte og ni personar. Dette rommet har sjel, og historie. Ei historie som fortel om menneske som har vore totalt ukjende for kvarandre, og som etter kort tid har knytta uslitelege band seg i mellom.

Når eg ser ut vindauget så er himmelen blå og sola skin over tretoppane. Eg prøver å nyte det, men det er jammen ikkje lett når eg veit at frå torsdag av må eg nyte vêret aleine. Aleine vil sei at eg ikkje kan rope ut vindauget til dei som sit på plenen utanfor, for å høyre om vi skal finne på noko gøy. Aleine vil sei at eg ikkje kan gå over gangen for å låne ein film, eller for å ta ein prat som varer ut i dei seine nattetimar. Aleine vil sei å ikkje måtte ete alle dagens måltid saman med 147 andre. Dette høyrest kanskje absurd ut, men de som går folkehøgskule veit kva eg snakkar om. Det er den sjeldne kjensla av å vere del av eitt sterkt samanknytt fellesskap.

Aldri før har eg følt meg så priviligert som eg gjer no. Eg er så heldig som har lært så vanvittig mange talentfulle og godhjarta menneske å kjenne på kun eitt år. Elevkullet 08/09 på Nordhordland folkehøgskule er ei gruppe menneske som alltid vil ha ein spesiell plass i hjartet mitt! Eg kjem til å savne dykk <3

 

Samstundes som eg slit med angsta for å skiljast frå alle på skulen, så stressar eg noko frykteleg med å finne bolig til hausten! Det er jammen ikkje lett å finne plass å bu i Bergen, som ikkje kostar så mykje at du knapt har pengar att å leve for. Tre flotte leiligheiter har vorte snappa frå meg, rett framfor nasen på meg! Det er så frustrerande at eg har ikkje ord! Men eg må nesten berre halde fram å leite. Sender mail og ringjer på boligar dagleg, men ofte er dei utleigde før eg får sagt at eg er interessert.

Likevel ser eg lyst på perioda som kjem. Har sett fram til studentlivet lenge, og kan nesten ikkje vente med å byrje! Spesielt kjekt er det at eg kjenner så mange som skal til Bergen. Er kjekt å ha eit nettverk, allereie før eg har flytta. Skal også verte godt å få nye utfordringar i kvardagen. Merkar godt på kroppen og sinnet at eg ikkje har fått dei store utfordringane i år. For all del, det har vore fantastisk å slappe av med eit år utan eksamenar og prestasjonsangst, men eg kjenner at eg treng litt intellektuell stimulasjon av hjerna!

Men no skal eg ned på hovudbygget og få skrivekrampe i handa av å skrive i utallige årbøker!

Long time, no see!

No er det bra lenge sidan eg har blogga. Men eg gidd ikkje forklare kvifor, det har eg gjort i cirka alle tidlegare innlegg eg nokon gong har skrive.

Eg brukar heller tida på å forklare om ting som har hendt sidan sist. Eg har vore i Israel og Palestina blant anna. Det var litt av ei oppleving, for å seie det mildt. Eg reiste dit på skuletur saman med 150 andre elevar og lærarar, og turen skulle vare i tre veker. Turen baserte seg på at vi skulle gå i Jesu fotspor, og vi var innom alle dei kjende stadane der Jesus gjekk for 2000 år sidan. Vi reiste over heile landet (høyrest kanskje drastisk ut, men sidan Israel ikkje er stort større enn Oppland fylke i Noreg, så var ikkje det dei største avstandane), og besøkte både Genesaretsjøen, Nasaret, Betlehem, Jeriko, Jerusalem og Kana. Det vart ein del bussing fram og tilbake, men vi hadde verdens artigaste buss-sjåfør, Achmed. Han vart som ein omsorgsperson for alle, sjølv om han tulla masse også. Eg måtte blant anna snakke med sonen hans på telefon, kvifor veit eg ikkje. Mogleg at han ville at eg skulle gifte meg med han. Det vart nemleg ein gjengangar på turen. Det er tydeleg at både palestinarar og israelarar har eit litt anna syn på giftarmål enn kva vi har heime i Noreg. I Palestina vart eg bydd 11 000 kamelar for, og i Jerusalem kom ein mann springande etter meg med eit smykke i handa og ropte : “Oh my god, you are so beautiful, kiss me and I’ll give you this necklace! Marry me!!” Som de forstår, så lønnar(?) det seg å vere blond i Israel.

Kulturskilnaden var kanskje det mest slåande på heile reisa. Det var ganske spesielt å gå på gata saman med ortodokse jødar med heilskjegg,hattar med breim, lange frakkar og Toraen i handa, samstundes som det myldra av soldatar med maskinvåpen slengt over skuldra på kvart eit gatehjørne. Det var også veldig spesielt å føle seg utanfor fordi eg hadde håret hengande laust nedover ryggen, og fordi eg hadde bare skuldrar og kne. Ein kan på ein måte ikkje tenkje seg at det skulle vere noko rart i Noreg, men dersom ein gjekk slik i Israel, fekk ein garantert ein heil haug av slibrige kommentarar frå alle kantar. Så vi fann fort ut at vi fekk gå i fred dersom vi gjekk i såkalla heilage kle, altså med dekte skuldrar og kne. Det var også påbudt å gå sånn store delar av turen, då vi besøkte heilage stader.

Etter å ha vore i Israel i åtte herlege dagar, fekk eg telefon om at morfaren min var død. Eg har ikkje ord for å beskrive sjokket, og kjensla av einsemd, der eg sat på andre sida av verda og ikkje visste om eg kom meg heim til gravferda eller noko som helst. Men det ordna seg fint, og eg fekk fly heim to dagar seinare. Men det var ikkje berre berre å kome seg ut av landet heller. For det fyrste vart eg teken til side, vel og merke etter eit avhør av to Securitas-vakter,og eg sat i ein og ein halv time medan fire personar gjekk gjennom alt som fanst av ting i bagasja mi. Og tru meg, det er ikkje direkte avslappande å sitje i eit rom, utan pass og mobil, og alt undertøyet ditt er til skue for 500 andre personar som skal reise. Personalet nøya seg nemleg ikkje berre med å sjå gjennom bagasjen, nei, dei tok opp plagg for plagg, ting for ting, og scanna alt med eitt eller anna instrument. Ting som dei var usikre på, vart dessutan sende gjennom røntgenmaskin, deriblant bibelen min og tromma til Iris som eg hadde med meg. Kofferten og veskene mine tok dei med seg til ein eller anna plass, der dei vart sjekka for ting gøymde i foret. Etter å ha pakka all bagasjen min på nytt, vart eg eskortert av to vakter til innsjekken av bagasje. Eg fekk gå forbi all køa, og måtte sjå på at bagasjen min vart innsjekka, det fekk eg nemleg ikkje gjere sjølv. Vidare vart eg ført inn på personal-området, inn i ei trong lita heis opp til andre etasje, der eg vart sjekka gjennom passkontrollen. Eg vart faktisk fotfylgd heilt til gaten min før eg fekk vere aleine. Og som om prosessen ikkje var gale nok, så føregjekk dette frå klokka to på natta fram til klokka var kvart på fem. Flyet, som eigentleg skulle gå klokka halv seks, vart forsinka, noko som førte til at eg måtte springe som en tulling rundt på flyplassen i Frankfurt fire timar seinare, i håp om  å rekke flyet til Bergen, som skulle gå ein halvtime seinare. Men eg rakk det heldigvis, etter mange lange gangar og rulletrapper.

Då eg landa på Flesland vart eg henta av Johannes, som etter mi meining er den kjekkaste læraren på Frekhaug. Han køyrte meg ut på skulen, der eg fekk bytta ut bagasjen, for så å setje meg på bussen ut til Flesland igjen. Då eg endeleg kunne legge hovudet på puta heime i senga mi i Fosnavåg, hadde eg reist i totalt 20 timar i strekk. Men eg rakk gravferda til morfar, noko som eg aldri ville ha vore forutan.

Eg er ein dårleg bloggar.

Det faktum at eg har ein blogg i det heile, imponerer meg generelt sett. Men at eg skulle vere så latterleg dårleg til å bruke han når eg fyrst har skaffa meg ein, det imponerer meg endå meir! Men eg får gjere slik eg alltid gjer, nemleg oppsummere kva som har skjedd sidan sist innlegg.

Apropos sist innlegg så var eg usedvanleg sytete. Men det skal rett nok seiast at eg hadde så mykje heimlengsel som eg aldri i mitt liv har opplevd før. Men det gjekk bra det og. Hadde ei flott jul heime med familie og venar, og eg følte meg i grunnen ganske klar for skule då eg reiste tilbake til Bergen 6.januar. Trass i at eg enno ikkje har lært noko særleg på den lina eg går, så var det kjekt å sjå att dei nye fjesa som eg sett meir og meir pris på for kvar dag som går her på skulen:)

Sidan juleferien har vi gjort mykje rart på skulen. Vi er nettopp ferdige med ei periode på to veker, der vi sette opp den sjølvskrivne musikalen, Våken Drøm. Resultatet vart slett ikkje verst, og det var to kjekke, men for min del, travle veker. Det har seg altså slik at eg havna i orkesteret, og måtte skrive alle notearrangementa mine sjølv. Så ein kan trygt seie at eg er vanvittig lei av songane vi brukte i musikalen, då eg måtte høyre på kvar song eg skulle vere med på om lag 100 gongar kvar for å oppfatte og skrive ned kva eg skulle spele. Men det gjekk bra, og framsyninga fekk strålande kritikkar i lokalavisene!

Elles går tida mykje med til arbeid med årboka som vi skal lage. Eg er ei av fem som sit i årbokskomitéen, og er i grunnen strålande nøgd med det! På denne måten får eg i alle fall brukt hjerna mi litt:) Eg har fått vervet som tekstansvarleg, men grensene mellom dei ulike verva i redaksjonen vert i grunnen viska ut, då vi alle gjer litt av alt. Det er ein interessant prosess, men det krevjer mykje av fritida vår. Det sosiale kan ein alltids ta att på nettene. Det merkast at døgnrytma er noko ute av balanse, men sove kan ein gjer når ein vert gammal;)

Den største nyhenda, for meg i alle fall, er at mi gamle trauste datamaskin har endeleg gitt etter for tre og eit halvt års intensiv bruk. Stakkaren har både sprekk i skjermen, lause hengsler og no har altså resten av maskina bukka under. Konklusjon : Eg må ha meg ny.
Men det er ikkje kva som helst slags maskin eg skal ha, å neida, eg har bestilt meg ein fantastisk nydeleg MacBook som er ventande i posten om ikkje lenge! Det var ikkje før i år at det gjekk opp for meg kor fantastisk mykje meir intelligent operativsystemet til Macintosh er. Og eg gler meg som ein unge til neste veke, då Mac’en min kjem! Medelevane mine er dritleie av å høyre på meg jabbe i veg om dette fabelaktige vesenet av ei maskin, men eg greier ikkje dy meg! Forventningane er altfor store Eg vert faktisk latterleg glad av å tenkje på at neste blogginnlegget mitt ikkje skal skrivast på PC, men på ein Mac! Eg veit det er barnsleg, men slik er det i alle fall!

Om ein månad og ein dag frå i dag skal eg ut i den store verda igjen, og denne gongen går turen til Israel. Ja, du tenkjer kanskje det same som eg tenkte rundt juletider, då krigen rasa som verst der nede. Er eg gal som vert med på denne turen? Kanskje. Men det er for mykje som freistar til å ikkje verte med. Begge partar i konflikta har i det minste gått med på våpenkvile, så eg satsar på at ingen av dei bryt den avtalen mellom 13.mars og 3.april.

I Israel skal vi besøke Dødehavet, Genesaretsjøen, Betlehem, Jerusalem, Galilia, Golanhøgdene og mykje meir. I tillegg skal eg tilbringe siste veka av trevekers-turen i Egypt. Medan størsteparten av skulen skal vere ei veke heilt sør i Israel, i Eilat, på badeferie, reiser eg og om lag 15 andre til Egypt. Der skal vi sjå sfinxen, pyramidene, sjå soloppgongen frå toppen av Sinai-fjellet,ride på kamelar og besøke Tut-Ankh-Amon si grav. Blant anna. Eg har verkeleg trua på at det vert ein tur for livet

Nei, no må eg faktisk slutte. Ser det at ulempa med oppsummeringar av eit par månader er at innlegget vert altfor langt. Men jaja, la gå

Advent, og eg vil heim!

Ja, du las rett! Eg vil heeeeim! Det er ikkje det at eg ikkje kosar meg på folkehøgskule, men no har eg ikke vore heime på to månader, eg eig ikkje energi til å gjere noko som helst, mistenker at eg har fått senebetennelse i skuldra, IGJEN, og eg har generelt noko forferdeleg med heimlengsel.

Grunnen til at eg ikkje har energi er for øvrig så enkel som at eg nok ein gong er på grensa til at blodprosenten min går over til minus-sida av skalaen, ergo har eg ikkje energi i det heile. Og grunnen til senebetennelsen er hekle-overload. Etter at eg lærte meg å hekle fann eg ut at eg skulle hekle julegåver til seks personar, og seks store sjal er ikkje berre enkelt å få unna på ein månad. Men eg er på god vei, har berre to igjen:)

Men som sagt i overskrifta, så har det altså blitt advent. Adventstida kan aldri verte den same som heime, men eg har i alle fall gjort eit godt forsøk på å pynte opp rommet. Levande lys, adventsstake og pynt i vindauget har gjort det rett koseleg på det vesle rommet mitt her på skulen:)

Og med peparkaker, mandarinar, julebrus og The Real Group sin julecd (som eg fekk av Heidi i julegåve i fjor, og som eg sett kjempestor pris på), så har eg det i grunnen fint:)

Det er dessutan berre 11 dagar til eg tek bussen heim, så eg skal nok klare meg bra.

Og forresten, adventstida har i år vorte litt annleis grunna det at eg har sjølv vore med på produksjonen av ein julekalendar. Hysterisk morosamt, spør du meg! Men klassa mi har i alle fall laga ein eigen julekalendar som vi viser ei episode av på kvar morgonsamling. Litt pinleg å sjå seg sjølv på storskjerm kvar dag, men eg går heldigvis ut av serien på onsdag, så eg skal nok halde ut til då:)

I morgon skal heile skulen inn til Bergen by, der ein del av oss skal syngje og spele på julekonsert i Grieg-hallen! Det må eg virkeleg seie, hadde aldri trudd at eg kom til å spele i sjølvaste Grieg-hallen, men no har eg altså fått moglegheita, og takkar sjølvsagt ikkje nei til det. Men no får det vere nok for denne gong!

Ha ei flott adventstid, med mykje levande lys og kos:)